Jeta na u dha 1 miliard vite më parë.
Dhe çfarë bëmë me të?
Përkthyer nga: Tonito
Lusi, është shumë e lehtë.
- Thjesht futu dhe dorëzoje! - Atëherë pse nuk e bën vetë?
S'do e presin kurrë të dorëzohet valixhja nga një bishë si ty.
Hajde, do argëtohemi sonte.
- Çfarë ka brenda? - Shpirti...
Mos u trego paranojake. Ti më beson, apo jo?
Riçard, ti më pëlqen vërtet, por...
...duhet të shikoj pak vetveten.
Nuk e di. Kam shumë gjëra për të sistemuar...
Çfarë bën?
Po shkoj në shtëpi, sepse kam provime të Hënën.
Më duhet të bëj dush dhe të lexoj, në rregull?
Ditën e kaluar isha në një muze dhe e gjen dot çfarë zbulova?
Çfarë?
Gruan e parë me emrin Lusi.
Supozohet që të ndihem më mirë tani? - Po.
- Jo?! - Do të të telefonoj. "Pafshim!
Mirë, në rregull.
Do jem i sinqertë.
S'e dorëzojë dot vetë valixhen, kam problem me ta, asgjë e rëndësishme.
Por nëse shkon ti, problemi zgjidhet.
Futu brenda,shko tek recepcioni,kërko të zbresë poshtë, z. Çang, kur ai zbret,
ti dorëzon valixhen, jepi një buzëqeshje të ëmbël dhe mbaron.
Shiko! Mund ta shikosh recepsionin që këtu.
Hë pra...
- Çfarë ka brenda? - Nuk e di. Disa shkresa.
- Ashtu? Hape ta shoh. - Është e kyçur.
Zoti Çeng e ka kodin. Unë jam thjesht transportuesi.
- Paguhesh për këtë? - Po, përafërsisht.
Sa merr?
- Çfarë, do negociojmë tani? - Jo. Sa merr? Dua ta di.
Njëmijë dollarë.
Do paguhesh 1000 dollarë vetëm për të dorëzuar disa shkresa?
S'e di. Mua më interesojnë paratë, për gjërat e tjera s'kanë ç'më duhet.
Epo, edhe mua s'ka ç'më duhet kjo.
- Ej, dëgjo! - Çfarë ke?
Do t'i ndajmë!
- 500 ti, 500 unë. - Riçard, të telefonojë unë, mirë?
Është hera e tretë që shfaqem këtu në të njëjtin hotel me të njëjtën kapele...
Problemi u zgjidh!
Jepi, shko! Do pres këtu. Ec!
Lusi, zemër! E kam bërë me qindra herë këtë. Shkresa janë.
Patjetër duhet të jenë për t'u kopjuar. Kështu funksionon puna në këtë vend.
Aty dhe kapela ime është e rrallë.
Shiko... Etiketa shkruan, "prodhuar në Tajvani".
- Atëherë, mirupafshim, kauboj! - Zëmër, të lutem.
Riçard, duhet të iki...
- Ç'dreqin bëre? - Më vjen keq.
Më vjen shumë keq. Më duhet ndihma jote.
Mjaft! Dhe ma hiq këtë menjëherë.
- Nuk mundem. - Ma hiq menjëherë!
Nuk e di ku është çelësi. Shko dhe pyet tek recepcioni.
Jo, hiqe menjëherë!
Më fal, s'ka zgjidhje tjetër. Sa më shpejt të hysh, më shpejt do dalësh.
Nuk më besohet që po ma bën këtë.
Do të pres këtu.Të jap fjalën. - Fjala jote s'ka vlerë për mua!
Fjala ime vlen 500 dollarë. Përpara tani!
- Ti je rrëmbythje! - Ti je si rrush!
- Zonjë, mund t'ju ndihmojë? - Po.
Erdha këtu për zotin Çeng.
Si urdhëron!
Kush po e kërkon? - Riçardi.
Nuk jam Riçardi. Riçardi më dërgoi.
Si e ke emrin?
Shiko, Riçardi...
Riçradi po kërkon një vend për të parkuar.
Zoti Çeng do të dijë emrin tuaj.
- Lusi. - Lusi, çfarë?
Thjesht Lusi. Nëse mund...
- Nëse mundet pak shpejt, sepse... - Prit një pak, duhet të përkthej.
Zoti Çeng po vjen. Mos lëvizni që këtu!
Mund të ulem?
Zoti Çeng tha se duhet të rrish pikërisht këtu!
Them se është më mirë nëse nuk lëviz që këtu!
Më falni!
Jo!
Ju lutem. Ju lutem!
Ju lutem, unë nuk di asgjë!
Unë nuk di asgjë! Ju lutem! Ju lutem!
Flisni anglisht?
Flisni ndopak spanjisht?
- Si e quajnë? - Lusi.
Unë jam Lusi. Është bërë një gabim i tmerrshëm.
Thjesht duhet të dorëzoj valixhen.
Nëse keni humbur çelësin, mos më prisni dorën, prisni zinxhirin, mirë?
Ju lutem!
Ju përgjohem. Ju lutem!
Jo, mos! Jo. Jo! Jo!
Ju lutem!
Ç'kemi, zonjushë! Unë do përkthej atë që do thoni ju për zotin Çeng.
Ju lutem, i thoni që s'kam bërë asgjë.
Nuk di asgjë.
Ky është një gabim i madh. Ju lutem, i thoni. Ju lutem!
Po, në rregull. Prit!
Zoti Çeng do të dijë çfarë ka në valixhe.
S'e di çfarë ka në valixhe. Kupton anglisht ti, apo jo?
Sigurisht që di. Kam studiuar një vit në shkollën ndërkombëtare.
Dakord.
Riçardi më dha valixhen për ta dorëzuar tek ju. Vetëm kaq di.
Ju lutem, thojani!
Më dha një letër të shkruar me numra. Ç'duhet të bëj?
Është kodi për të hapur valixhen.
Çfarë ka brenda?
Asgjë të rrezikshme.
Atëherë, pse s'e hapë vetë ai?
Nuk i ka besim zotit Riçard.
Epo, as unë s'i ka besim Riçardit. Një javë kemi që dalim bashkë.
Mirë, në rregull.
Zoti Çeng këmbëngul që ta hapësh ti valixhen. - Mirë, në rregull.
O Zot, të lutem më ndihmo!
Ai do që të nxitosh. Sepse ka punë të tjera për të bërë.
A mund të përshkruash se çfarë përmban valixhja?
Ka 4 qese me ngjyrë blu ose ngjyrë purpur. S'e di, janë të çuditshme.
- Sille brenda tjetrin! - Si urdhëron, zotëri.
Është për të qeshur?
Zoti Çeng do t'ju ofrojë një punë.
Punë?
Nuk dua punë.
Jeta filloi rreth një miliard vitesh përpara.
Duhet të presim 400.000 vjet
për të parë devijimin e qelizave të para nervore.
Ky është momenti ku jeta merr kuptimin dhe fillon.
Informacioni cerebral ka vetëm disa miligramë.
S'është e mundur të përcaktohet madhësia e inteligjencës që ka.
Reagon më shumë si një refleks.
Me një neuron, ndiheni të gjallë.
Me dy neurone, lëvizini.
Dhe me lëvizjen fillojnë e ndodhin gjëra interesant.
Fauna në tokë ka ekzistuar prej miliona vitesh.
Por shumica e specieve përdorin 3% deri në 5 % të kapaciteteve cerebrale.
Por kjo ishte deri sa arritëm tek qenieve njerëzore,
që gjendet në majë të zinxhirit shtazor
dhe shohim si përfundim specie që përdor më shumë kapacitet cerebral.
10% nuk duket shumë,
por është e mjaftueshme nëse shohim se ç'kemi arritur të bëjmë.
Tani do diskutojmë një rast të veçantë.
Ekziston vetëm një qenie e gjallë që përdor trurin e tij më mirë se ne.
Delfini.
Është vlerësuar se kjo kafshë e pabesueshme...
përdor deri në 20 përqind të kapacitetit të tij cerebral.
Kështu kjo i lejon të ketë një sistem hidrolokator i cili është
më efektivë sesa çdo hidrolokator tjetër të shpikur nga njerëzimi.
Delfini s'ka shpikur hidrolokator, e ka zhvilluar natyrisht.
Dhe kjo është pjesë e rëndësishme refleksi filozofik të këtij informacioni.
Mund ta dalim në konkluzionin se njerëzit interesohen më shumë
për të pasur, sesa për ekzistencën.
Lusi...
Çfarë më bëtë në stomak?
Asgjë. Vetëm një prerje të vogël horizontale.
Eci shumë mirë, dhe për një muaj shenja do jetë pothuajse e padukshëm.
Mund të shkosh në plazh verën e ardhshme.
Nuk më intereson shenja!
Do të dish pse të çamë?
Qetësohu, nuk të morëm ndonjë organ.
Të futëm pakon brenda në stomak.
Është një ilaç i ri që fëmijët evropianë do ta adhurojnë.
- Besomë! - Çfarë është?
Në teknologjinë shkencore quhet CPH4.
Nuk tingëllon shumë tërheqëse, por...
akoma po kërkojmë për të gjetur diçka më tërheqëse.
Ke ndonjë sugjerim?
Mirë se erdhët! Mirë se erdhët! Urdhëroni!
Shkëlqyeshëm! Shkëlqyeshëm!
Mrekullueshëm! Shumë bukur!
- Si je? - Shumë mirë.
Pra,së pari, ju faleminderit shumë që po merrni pjesë në këtë biznes
për të cilin jam i sigurt se do eci shumë mirë.
Këto janë biletat me cilat do ktheheni në shtëpi brenda 24 orëve të ardhshme.
Tani, për sa i përket ardhjes, do vijnë t'ju marrin njerëzit tanë.
Ne marrim mallin tonë, dhe ju merrni lirën të cilën meritoni.
Po ju bëj ditur se nëse dikush nga ju mundohet
të telefonojë apo të shkojë vetë në polici...
Ne kemi emrat dhe adresat e familjarëve të secilit prej jush...
aty dhe të kushërinjve tuaj shumë të largët.
Prandaj, ne mbështetemi në heshtjen tuaj të plotë.
Zotërinj, zonjë... më lejoni t'ju uroj, udhëtim të mbarë!
- E keni shitur këtë? - Bëhet fjalë për punë, e dashur.
Por për qeniet si ne... jeta duket se ka vetëm një qellim.
Të fitojmë kohë!
Udhëtimi përmes kohës duket se është qëllimi i vetëm i qelizave të trupit.
Për të arritur këtë qellim, membrana qelizore që mbulon
indet tek qeniet njerëzore, ka vetëm dy zgjidhje.
Pavdekshmërinë, ose riprodhimin.
Po mos të jetë mjedisi mjaft i favorshëm ose i kultivuar...
Qeliza do zgjedh pavdekësinë.
Me fjalë të tjera, vetë-përshtatje dhe vetë-menaxhim.
Në të kundërt, nëse mjedisi është mjaft i favorshëm...
Atëherë, do zgjedh të riprodhohet.
Në këtë mënyrë, kur arrin vdekja i transporton informacionet dhe njohuritë
qelizës së ardhshme dhe ajo ia kalon të ardhshme dhe kështu me radhë.
Këto njohuri dhe mësime transferohen gjatë kohës.
Mirë, në rregull. Qetësohu tani. Duhet të presësh, të fitosh kohë.
Duhet të presësh. Të fitosh kohë është gjëja me e rëndësishme.
Mos bëj asgjë, rri e qetë. Je gjallë.
Je gjallë, është e vetmja gjë që ka rendësi. Tani fito kohë.
Duhet fituar kohë.
S'jam në qejf tani.
Imagjinoni si do ishte jeta po të kishim ekses në 20% të qelizave tona cerebrale.
Kjo fazë mund të na japi kontroll të plotë të trupit.
- Zotëri? - Urdhëro.
Kjo është provuar shkencërisht?
Në fakt, është thjesht supozim. Më duhet ta pranoj.
Por... nëse e mendojmë, kuptohet se grekët, egjiptianët dhe indianët,
kishin njohuri për qelizat shekuj më parë se shpikej mikroskopi.
Po për Darvinistin ç'mund të themi?
Atë të gjithë e kalonin për budalla, kur ai foli për teorinë e evolucionit.
Nga ne varet të vendosim rregullat dhe ligjet...
dhe të kalojmë nga evolucioni në revolucionit.
100 miliardë neurone për njeri. Dhe vetëm 50% e tyre aktivizohen.
Ka më shumë ndërlidhje në trupin e njeriut sesa në yjet e tëre galaktikës.
Ne posedojmë një rrjet informacioni gjigant, ku pothuajse s'kemi fare ekses.
- Zotëri? - Po.
Dhe cili do ishte hapi përfundimtar?
Hapi përfundimtarë do ishte kontrolli i njerëzve të tjerë.
Por... për këtë duhet të arrijmë 40% përvetësim të kapacitetit të trurit tonë.
Pas kontrollit të vetvetes dhe të tjerëve do ishte kontrolli i materies.
Por tani kaluam në kapitullin e imagjinatës së fantazisë.
Dhe për këtë dimë vetëm aq sa një qen që vëzhgon Hënën.
- Më falni, zotëri. - Po.
Ç'ndodh sikur dikush i zhbllokon në 100% qelizat e tij cerebrale?
- Në 100%? - Po.
Nuk e kam idenë.
- Flisni anglisht? - Jo.
- Ti flet anglisht? - Po.
- Më ço menjëherë në spital. - Në spital?
SPITALI I PËRGJITHSHËM
- Spitali. - Pritëm këtu.
Urdhëroni, zonjushë?
- Ej, zonjushë! - Më duhet ndihmë, urgjentisht!
Nuk mund të rrish këtu. Ne po bëjmë operacion.
Të lutem, dil jashtë!
S'kishit për ta shpëtuar, sidoqoftë.
Kishte pësuar dëm cerebral të pariparueshëm.
Dikush më futi një qese më drogë. Është e shpuar. Dua që ta nxirrni.
Bëjeni tani!
Mirë, por duhet të shkoj të sjell anestezinë.
S'ka gale.
Si urdhëron.
Tani, rri e qetë, të lutem!
Ule pistoletën.
Tani do ju vizitoj, dakord?
- E ke problem? - Jo.
- Alo? - Mami?
Ç'kemi, Lusi! Vogëlushe, sa mirë që të dëgjoj!
Por sa është ora aty?
Nuk e di, natë është.
Prit, kam dikë në linjën tjetër. - Më duhet ta hap.
Erdha. Mos e lësho shumë veten. Më premtove se do të kujdeseshe.
Po përpiqem, mami, po përpiqem.
Faleminderit që më telefonove.
Babait do t'i vij keq që s'foli me ty. Është ende në palestër.
Zakonisht ti na telefonon në mëngjes.
- Mami? - Po?
Arrij të ndiej gjithçka.
Ç'do të thuash, shpirti?
Hapësirën... ajrin...
Vibrimet...
Njerëzit...
Mund të ndiej gravitetin.
Mund të ndiej rrotullimin e tokës
Ngrohtësinë që del nga trupit im.
Ashtu dhe gjakun në venat e mia.
Ndiej trurin tim. Më kujtohen gjërat më të thella në trurin tim.
Sheqerkë, linja s'është shumë e mirë. Nuk po të dëgjojë mirë.
Çfarë the për kujtesën.
Dhimbjen në gojën time.
Shqetësimet. Më kujtohet prekja e duarve të tua në ballë kur kisha ethe.
Më kujtohet kur përkëdhelja macen që ishte aq e butë.
Macen? Cila mace, sheqerkë?
Një Semei, me sy blu dhe me bisht të prerë.
S'mund të të kujtohet ajo gjë. S'kishe mbushur as një vjeçe.
Më kujtohet shija e qumështit tënd në gojën time.
Qeska e embrionit.
Lëngun.
Sheqerkë, çfarë po flet?
Doja vetëm t'ju thosha që ju dua, mami dhe babi.
Sheqerkë...
Dhe dua t'ju falënderoj për ato...
...mijëra puthje që akoma i ndiej në fytyrën time.
Ta kam xhan, mami!
Edhe unë të kam xhan, sheqerkë!
Më shumë se ç'do gjë tjetër në botë.
Sa ka mbetur?
Pesëqind gram.
Sa do t'i duhet trupit tim për të mundur pjesën e mbetur?
Për t'iu përgjigjur kësaj, duhet të di se ç'është.
- A mundem? - Po.
CPH4.
Mund të më thoni çfarë është.
Prodhohet gjatë shtatzënisë kur foshnja është ende në mitër.
Me një sasi të vogël një i mitur arrin fuqinë e një bombe atomike.
Kështu arrin energjinë e duhur për të krijuar kockat në trupin e tij.
Dëgjova se u përpoqën për ta transkriptuar.
S'e dija se e kishin arritur. Nëse është vërtetë CPH4...
me një sasi të tillë, duhet të jesh me fat që je ende gjallë.
Jo për shumë kohë.
Të mësosh është gjithmonë një proces i vështirë.
Ashtu siç është kur je fëmijë të rriten kockat e të dhemb gjithçka.
E beson që më kujtohet tingulli i kockave të mia që rriteshin.
Ashtu si damarët poshtë lëkurës.
Gjithçka është ndryshe tani.
Ashtu si tingujt apo muzika që mund të kuptoj me harmoni.
Si lëngjet.
Është qesharake, unë shqetësohesha për atë që isha dhe ç'doja të bëhesha.
Dhe...
Dhe tani që kam arritur ekses në të gjitha pjesët e trurit tim,
tani i shoh gjërat qartë dhe e kuptojë se...
ajo që na bën të jemi vetvetja është primitive.
Është gjithë pengesa.
Ka ndonjë kuptim kjo?
Ashtu siç është kjo dhimbje e padurueshme.
Të bllokon, të pengon të kuptosh.
Gjithçka që mendon tani është thjesht dhimbja, asgjë tjetër.
Po korrierët e tjerë të drogës? Më duhet dhe pjesa tjetër.
Për qëllime mjekësore.
BERLIN
Berlin?
PARIS
Paris?
ROMË
Romë?
Faleminderit që më tregove.
- Mirëmbrëma, profesor! - Mirëmbrëma!
- T'ju rezervoj darkën sonte? - Them se po. Jam i lodhur.
- Paç një pushim të mbarë. - Faleminderit!
Më trembe ashtu si po trokisje.
Më mori malli.
Edhe mua.
- Mos ke humbe gjë çelësat? - Jo.
- Mund të ta marr pak lap-topin. - Po, sigurisht.
E kalova ditën e djeshme tek seanca. Sa mirë!
Të humbasin ditën duke folur kinezisht. S'u plas për kohën.
Kush kupton kinezisht? Unë s'kuptoj kinezisht.
Dhe më thanë se do më telefononin pa ma marrë fare numrin e telefonit.
Përveç atij tipit që nuk është kinez.
Punon tek agjencia dhe shumë tullë. Oh, Zot i madh, është tullë fare!
Është më i ëmbli nga të gjithë. Sepse, ai ka atë diçka...
O Zot, prapanica e tij... Lë mos të flasim për këtë.
Shpresoj të më kërkojë takim.
"Katër stinë, suitë mbretërore, dhe dashuri gjithë natën".
Më fal, po flas me veten. Ç'kemi? Si është Riçardi?
Është i vdekur.
Ju dy jeni të çmendur! Po shkoj të bëj banjë.
SAMUEL NORMAN
Po?
Profesor Norman, quhem Lusi.
Sapo lexova të gjitha kërkimet e tua për trurin e njeriut. Duhet të takohemi.
Të gjitha kërkimet e mia?
Më bëhet qejfi, vajzë, por e kam të vështirë për ta besuar këtë.
Duhet të kem shkruar rreth...
6.734 faqe, mund t'i them të gjitha përmendësh nëse doni.
Je ndonjë nga shoqet e Emilës?
Ngjan si një nga shakatë e saja idiote. Emili, bashkë me ty është?
Jo, jam vetëm.
Kush je?
Sapo të thashë.
Lusi, saktë? Po, më fal.
Lexova teorinë tuaj për përdorimin e kapacitetit të trurit.
Është fazë disi të hershme, por jeni në rrugën e duhur.
Faleminderit!
Qelizat e mia riprodhohen me shpejtësi të jashtëzakonshme.
Me 7.000.000 për sekondë.
Kam vështirësi ta vlerësoj kohën ekzakte të vdekjes
sime, por s'besoj se do jetoj më shumë se 24 orë.
Për çfarë e ke fjalën?
Po them se teoria juaj nuk është një teori.
Konsumova një sasi të madhe CPH4
dhe kjo më lejoj që të përdor 100% të kapacitetit të trurit tim.
Në këto momente jam 28%,nëse ajo që ke shkruar është e vërtetë.
Sapo truri arrin 20% hapet dhe zgjerohet pa pasur fare pengesa.
Bien tamam si domino dhe ngulen në trurin tim.
Epo... nuk e di... ç'të them...
Është e vërtet që punoj për këtë teori për më shumë se 20 vjet,
por kanë qenë vetëm hipoteza
dhe kam kërkuar ide për të cilat si kam treguar askujt.
Mund të kontrollosh metabolizmin tënd?
Po.
Dhe mund të kontrollojë trupat e njerëzve të tjerë.
Dhe mund të kontrolloj valët magnetike dhe valët elektrike.
Jo të gjitha, vetëm ato bazë.
Televizorë.
Telefon.
Radio.
Është e mahnitshme.
Nuk ndiej dhimbje...
Frikë...
Dëshirë...
Është sikur të gjitha gjërat që na bëjnë të jemi njerëz, po zhduken.
Është sikur të jem njeri që ndihej njohuri... për gjithçka.
Fizikën kuantike, ndërlikime matematikore.
Kapacitet qelizor nuklear.
E gjithë kjo njohuri shtrihet në trurin tim.
Nuk di çfarë të bëj me të.
Nëse më kërkon mua se ç'të bësh...
E di...
Mendo për natyrën e jetës.
Dua të them, kthehu nga fillimi. Tek zhvillimi i qelizës së parë...
e cila u nda në dy qeliza.
I gjithë ky qellim i jetës është, trashëgimi i asaj që kemi mësuar.
Dhe s'ka qellim më të madh.
Prandaj, nëse më pyet se ç'të bësh me gjithë atë njohuri, do të thosha...
...trashëgoje.
Është ashtu si çdo qelizë që ka udhëtuar në kohë.
Koha...
Po, sigurisht.
Do jem tek dera jote për 12 orë.
- Po ikën? - Po.
- Çfarë është ajo? - Një recetë.
Që kur keni filluar të shkruash kinezisht?
- Para një ore. - S'kuptoj asgjë prej këtyre...
Veshkat të prishura dhe mëlçia të mundon. Duhet të bësh disa ndryshime.
Merr këtë mjekim, bëj ushtrime, ha biologjike, dhe do bëhesh mirë.
Mbrëmë në orën 11 të natës, një grua qëlloi një pacient.
Kjo ndodhi në spitalin e përgjithshëm.
E dyshuar është një bionde me lartësi mesatare.
Policia po e kërkon.
Është e armatosur dhe e rrezikshme.
Alo?
Kam thirrje nga një amerikane që jeton në Tajvani.
Thotë se ka informacion të rëndësishme - Ma kalo!
Dakord. Po ta kaloj.
Kam informacione për një grup trafikantësh droge, duhet
të flas me dikë që ka autoritetin për të ndërhyrë.
Jeni me fat. Nuk ka asnjë që ka më shumë autoritet se unë në këtë zyre.
Por le ta nisim nga fillimi. Si quheni?
Dëgjomë, Pier Del Rio. Zbrit nga tavolina, ulu në karrige,
merre stilolapsin e kuq mbi tavolinë dhe shkruaj gjithçka që do të them.
Nuk ka kamera. Nxito pak! S'kam kohë për të humbur.
Më thuaj.
Po ju dërgoj fotot për tre persona që janë duke ardhur në Evropë.
Secili prej tyre ka nga një kile drogë.
Dua t'i kapni dhe të mblidhni substancat.
Në çfarë forme janë drogat? Kallëp? Kapsula...?
Kristale. Të paketuara me qese plastike, brenda barkun e tyre.
Si thatë?
Bëni kujdes kur t'i nxirrni ato. Produkti është shumë i fuqishëm.
Besomë!
Të erdhën?
Po.
Mirë.
Kam besim tek ty.
Mirë je?
Mirëdita!
BERLIN - GJERMANI
Faleminderit!
Është ky këtu! Kontrollojeni!
Na ndiqni, këtej!
PARIS - FRANCË
Zotëri, hajde me ne.
ROMË - ITALI
Mirë se erdhe në Romë!
Mirëdita, zotëri. Na ndiqni, ju lutem! Këtej.
- Del Rio. - Jam kapiten Marko Bretsi.
Faleminderit që më telefonuat!
E kapëm të dyshuarin.
Faleminderit shumë. Do t'ju dërgoj letrat për transferim.
Mirupafshim!
Djema, u kapën që të tre.
Zonja dhe zotërinj, jemi gati për fluturimin.
Zonjë, më duhet t'ju kërkoj ta mbyllni kompjuterin tuaj.
Duhet ta pastroni hundë tuaj.
- Si thatë? - Një gotë shampanje, ju lutem.
Po, sigurisht!
Zonjushë, shampanja juaj.
Faleminderit!
Më vjen vërtet keq, por duhet ta mbyllni tavolinën tuaj tani.
Patjetër!
Për njohurinë!
Nëse mjedisi s'është mjaft i favorshëm ose papërshtatshëm,
qeliza do zgjedh pavdekësinë.
Me fjalë të tjera, vetë-përshtatje dhe vetë-menaxhim.
E ZËNË
Zonushë, hapeni derën!
Duhet të uleni në vendin tuaj. Ju lutem, hapeni derën!
Të lutem, thuaj diçka! Je në rregull, zonjushë?
Zonjushë? Të lutem, hape derën!
Bëni diçka!
Do e shqyejmë! Hape derën!
Zonjushë, je mirë?
Thuaj diçka!
Kishte ndonjë shenjë plage?
Po, disa ishin të freskëta.
Si është tani?
Mirë, po fle. Me hipnotizues s'është në gjendje të zgjohet.
- Doktor, pacientja u zgjua. - Je e sigurt?
Po, është ulur në krevat.
- Ja ku është. - Je i sigurt?
Po.
Zonjushë, mos lëviz!
Duhet të flas vetëm me ty.
Duart lart, të lutem!
A i morët pakot?
Po.
- Ku janë tani? - Në vend të sigurt.
Këtu, në Paris.
Do jenë më të sigurta në duart e mia.
Mos lini gjë këtu.
Si policë që jemi, shikojmë shumë gjera të çuditshme.
Por me thënë të drejtën...
Ajo që bëre atje, më futi frikën.
Për ata që i vure në gjumë ashtu. Të shqetësohem?
- Jo! - Mirë.
- E ke problem? - Jo.
Çfarë gjuhe flasin?
Koreane. Tani do ngas unë.
Jo, jo. Kjo është makinë policie!
S'është e mundur, zonjushë. Kjo është makinë e policisë!
Dakord.
Zotëri... Më falni, zotëri.
- Duhet të flas me dikë. - Polica janë.
Jam shtetas gjerman dhe kërkoj të kem një avokat.
- Po hedh një sy në kirurgji. - Dakord.
Na merr diçka për të ngrënë.
- Gjithmonë kështu nget ti? - S'kam ngarë kurrë më parë.
Shkëlqyeshëm!
- Po ecën kundra. - Jemi vonuar.
Më mirë me vonesë se të vdekur. - Asnjëherë nuk vdesim vërtetë.
Më fal, zotëri! Unë nuk ndihem mirë.
- Po u them mos të na ndjekin. - Mos u mundo kot.
Polic Daniel, të lutem...
Kapeni!
Më jep valixhen.
Vriteni dhe merrni mallin!
Mos rrini duar kryq, vriteni!
Hape!
Shkojmë!
Nuk besoj se mund të të jem i dobishëm.
Po, je.
Për çfarë?
Për kujtesë.
Ikim tani?
Ku shkojmë tani?
Drejt para dhe kthehu majtas.
Dakord.
Ndiqe atë makinë.
- Profesor! - Faleminderit!
- Alo? - Jam Lusi.
Është ajo.
Si je?
- Je në Paris? - Po këtu jam.
Mirë, shumë mirë.
Shiko, nuk jam më tek hoteli tani.
Erdha në universitet që të flas me kolegët për rastin tuaj të veçantë.
Janë me të mirët për këtë përvojë.
- Dhe shumë besnik. - Unë kam besim tek ty.
Faleminderit! Pra, mendon se mund të vish këtu në universitet?
- Gëzohem të të takoj! - Edhe unë.
- Kapiten Del Rio. - Gëzohem shumë?
Më lejoni t'ju prezantoj me kolegët e mi.
Ky është profesor Kartje. Neurokirurg...
E di se kush janë të gjithë.
Sigurisht.
Zotërinj, kjo është Lusi.
Gruaja e parë që...
Domethënë, siç e përmenda...
Lusi për motive që janë akoma si një mister për mua....
ka zhbllokuar disa pjesë të rëndësishme të trurit.
Dhe fitoi përvetësim për të parë disa zona të pashkelura të trurit.
Ajo ka arritur aftësi.
Mund të na jepni një shembull?
Vajza jote, Gabriela, 6-të vjeçe, vdiq në një aksident me makinë.
Ishte një makinë blu me veshje meshin.
Dhe kishte të varur tek pasqyra një zog plastik.
Shef, pesë burra vdiqën në spital. Më fal! - Edha sa na kanë mbetur?
Kam rreth 25. Ajo vajza e mallkuar, nuk mposhtet. Është si një shtrigë!
E di këtë. Do e vras me duart e mia!
Po vijnë disa burra këtu. Mbaji jashtë...
...duhet të përqendrohem. - Si urdhëron.
Nxitoni!
Si arritët ekses për të gjitha këto informacione?
Me stimuj elektrikë.
Çdo qelizë komunikon me të gjitha të tjerat.
Shkëmbejnë 1.000 pjesë në sekondë informacion mes tyre.
Grupohen dhe krijojnë një rrjet gjigant komunikimi.
E cila merr formë.
Qelizat bashkohen, bëhen një, deformohen, riformohen.
Nuk ndryshojnë. Janë gjithmonë njësoj.
Njerëzit mendojnë se janë unik,
prandaj e bazojnë gjithë teorinë e ekzistencës së tyre në unifikim.
Një është njësia e matjes së tyre.
Por nuk është kështu!
Të gjitha sistemet sociale që kemi vënë të renditura,
njohin se një plus një bëjnë dy. Këtë kemi mësuar.
Por një plus një s'ishte kurrë dy.
Në realitet, s'ka numra as germa.
Kemi kodifikuam ekzistencën tonë për shkencën e njeriut,
për ta bërë më të kuptueshme.
Krijuam peshore për të harruar se galaktika është e pafundme.
Por nëse njerëzit nuk janë njësia matëse...
dhe ligji komandohet me ligje matematikore...
Çfarë i komandon gjithçka?
Shohim një makinë duke përshpejtuar në rrugë.
Shpejtësia e imazhit është e pafundme...
...dhe makina zhduket.
Pra, çfarë dëshmie kemi për ekzistencën e saj?
Koha tregon saktësisht ekzistencën.
Koha është e vetmja njësi matëse e vërtetë.
Tregon dëshminë për ekzistencën e materies.
Pa kohën... ne nuk ekzistojmë.
Koha është uniteti.
S'mund t'i mbajmë për shumë kohë të gjatë.
Është momenti të procedojmë.
Je e sigurt se të duhet një dozë kaq e fortë? Kam frikë se s'do mbijetosh.
Disa qeliza brenda meje do luftojnë për të mbrojtur integritetin e tyre deri në fund.
Të arrij 100% , duhet të sforcohem, e t'i kthej qelizave nuklearin e tyre.
E gjithë kjo njohuri, Lusi...
Nuk jam edhe aq i sigurt se njerëzimi është gati për këtë.
Jemi të etur për pushtet. Kjo është natyra e njeriut.
Kjo mund të shkaktojë vetëm paqëndrueshmëri dhe kaos.
Injoranca sjell kaos, jo njohuria.
Do hyj në një kompjuter dhe do ngarkoj të gjitha njohuritë e mia.
Do gjej një mënyrë që ti të kesh ekses.
Po.
Shpresoj që ta vlerësojmë sakrificën tënde.
Asnjë mos të lëvizi!
Kuptoni anglisht?
Çfarë po bën?
Po kërkon për energji dhe materie.
Dhe po mundohet të lidhet me kompjuterit tanë.
Çong-Xhu! -Këtu jam, shef!
Bëj diçka për këtë gjë. -Dakord, shef!
Djema, jepini!
Gati?
Oh, Zot! Çfarë po ndodh?
Çfarë po krijon?
Kompjuterin e gjeneratës së re më duket.
Ku shkoi ajo?
Ku është ajo? Përgjigjuni!
- Ej, ti!
Shikoni! Kompjuteri po lëviz.
Ku është ajo?
JAM KUDO
Jeta na u dha një miliard vite më parë.
Tani e dini se ç'të bëni me të.